Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ...

Είναι δυνατόν ;

Θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε το ξινισμένο κρασί σαν κάτι πολύτιμο και χρήσιμο; Κι όμως μπορεί να γίνει. Η εξάντληση των φυσικών πόρων ενέργειας κι η ανάγκη για εύρεση νέων, έστρεψε το ενδιαφέρον των επιστημόνων στα βακτήρια του κρασιού. Οι επιστήμονες λοιπόν αξιοποιούν τη ζάχαρη και το ξύδι του κρασιού για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια και υδρογόνο. Σε πρώτη φάση μία ομάδα βακτήριων καλούνται να δράσουν σε περιβάλλον κατάλληλο γι αυτά και να μετατρέψουν την ζάχαρη και το οξικό οξύ (αφού βεβαίως μιλάμε για ξυδιασμένο κρασί) σε ηλεκτρική ενέργεια. Στην συνέχεια μία άλλη ομάδα βακτηρίων χρησιμοποιεί την παραγόμενη ενέργεια για να διασπάσει τα μόρια του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο. Το αποτέλεσμα των παραπάνω διεργασιών είναι η παραγωγή μεθανίου, κατάλληλο για θέρμανση, αλλά και υδρογόνου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτικό καύσιμο.

ΑΠΑΤΕΣ ΜΕ ΚΡΑΣΙΑ!

Σε ένα παλαιότερο post είχαμε αναφερθεί στα ποτά-μπόμπες και στο πόσο επικίνδυνα είναι για την ανθρώπινη υγεία. Σε συνέχεια αυτού θα δούμε πως ορισμένοι επιτήδειοι στο βωμό του εύκολου χρήματος "δηλητηριάζουν" την δημόσια παγκόσμια υγεία. Όπως είναι γνωστό η προσθήκη σακχαρόζης (ή απλώς ζάχαρης) στα κρασιά απαγορεύεται από τον νόμο και ανακαλύπτεται με αναλύσεις των κρασιών. Στη γειτονική Ιταλία πριν λίγα μόλις χρόνια ανακαλύφθηκε σκάνδαλο όπου "παραγωγοί-δολοφόνοι" κρασιών στην προσπάθεια τους να καλύψουν και να μην μπορεί να ανακαλυφθεί η προσθήκη ζάχαρης στα κρασιά, πρόσθεταν υδροχλωρικό και θειικό οξύ. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ας δούμε τις ιδιότητες των δύο αυτών οξέων: Το υδροχλωρικό οξύ είναι υδατικό διάλυμα του αέριου υδροχλωρίου με το οποίο έχει και τον ίδιο χημικό τύπο, HCl. Είναι ανόργανο ισχυρό οξύ, πολύ διαβρωτικό με πολλές και σημαντικές βιομηχανικές χρήσεις. Προσβάλλει το δέρμα και καταστρέφει κάθε φυτικό ή ζωικό ιστό. Η οσμή του είναι ερεθιστική και αποπνικτική. Το θειικό οξύ ή βιτριόλι είναι χημική ένωση με μοριακό τύπο H₂SO₄. Είναι πλήρως διαλυτό στο νερό σε όλες τις συγκεντρώσεις. Είναι ανόργανο, ισχυρό οξύ, καυστικό (προκαλεί εγκαύματα αν πέσει στο δέρμα) και όταν είναι θερμό και πυκνό προκαλεί την οξείδωση ενώσεων. Τα συμπεράσματα δικά σας...

ΛΕΥΚΟ Ή ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ ΜΕ ΨΑΡΙΑ ;

ΨΑΡΙ => ΛΕΥΚΟ ΚΡΑΣΙ

Υπάρχει ένας άγραφος νόμος ο οποίος λέει: "ποτέ κόκκινο κρασί με ψάρια και θαλασσινά". Είναι αποδεκτός σχεδόν σε όλους τους οινόφιλους και δεν αμφισβητείται για κανένα λόγο. Η ευρεία αποδοχή του έχει πλέον και αποδείξεις που πηγάζουν από έρευνα που πραγματοποιήθηκε από ομάδα επιστημόνων του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Σύμφωνα με αυτήν, τα κρασιά που είναι πλουσιότερα σε σίδηρο ενισχύουν την γεύση της "ψαρίλας" αφήνοντας μας εκτός από αυτήν την όχι και τόσο ευχάριστη επίγευση και την αίσθηση του πικρού και του μετάλλου στο στόμα Σε γενικές γραμμές τα ερυθρά κρασιά είναι πλουσιότερα σε σίδηρο γι αυτό και καταλήγουμε στην επιλογή των λευκών κρασιών όταν έχουμε στο πιάτο μας γεύσεις της θάλασσας. Η περιεκτικότητα του σιδήρου στα κρασιά εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως την σύσταση του εδάφους, τις τεχνικές οινοποίησης, επιμολύνσεις κατά την διάρκεια της συλλογής και μεταφοράς των σταφυλιών κ.α. Περίσσεια σιδήρου, όταν αυτή σχηματίσει σύμπλοκα με άλλες ουσίες, μπορεί να οδηγήσει και σε θολώματα. Πάντως κι οι λιγότερο μυημένοι αλλά καλοί ψαραφαγάδες μπορούν να ισχυριστούν ότι τα κόκκινα δυνατά κρασιά υπερκαλύπτουν την λεπτή και φίνα γεύση των ψαριών...

Η ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ ΣΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΜΑΣ!

Καμμένοι...οίνοι

Στα τόσα ωραία πράγματα που συνοδεύουν το καλοκαίρι, το οποίο είναι πλέον αρκετά κοντά, στη μνήμα μας έρχεται μία από τις μάστιγες της εποχής μας. Και δεν είναι καμιά άλλη από τις πυρκαγιές. Εκτός από τα αυτονόητα για τις καταστροφές του φυσικού πλούτου μας , τις πιθανές χαμένες ανθρώπινες ζωές κι άλλες πολλές θλιβερές καταστάσεις ,πλήττεται κι ο κόσμος του κρασιού. Όχι μόνο από τα καμένα αμπελοτόπια, αλλά κι από την αρνητική επίδραση του καπνού που καταπνίγει τις πληγείσες περιοχές. Η προσέγγιση του θέματος ξεκίνησε από παραγωγούς που ανακάλυψαν ότι τα κρασιά τους που δεν είχαν περάσει καθόλου από βαρέλι, αυτά είχαν άρωμα έντονα καπνιστό. Η παρατήρηση έγινε σε κρασιά από αμπελώνες της Αυστραλίας το 2003 και το 2004 κι αφού προηγήθηκαν πρωτοφανείς πυρκαγιές στην ευρύτερη περιοχή. Κατόπιν τούτου, το ινστιτούτο της Αυστραλίας προχώρησε σε έρευνες επί του θέματος και κατάληξε ότι σταφύλια κατά την φάση του περκασμού (ωρίμανση) αν εκτεθούν σε καπνό και σε στάχτη, η οποία επικάθεται πάνω στις σταφυλές, προσδίδουν στο παραγόμενο κρασί αρώματα καπνιστού, τέφρας κ.α. διάφορες ανεπιθύμητες οσμές οι οποίες τελικά καθιστούν το κρασί ακατάλληλο για κατανάλωση αφού κάθε πρωτογενές και δευτερογενές άρωμα έχει επικαλυφθεί. Βρέθηκε ότι υπεύθυνες ουσίες για αυτά τα αρώματα είναι η guaiacol (γουαιακόλη) κυρίως και δευτερευόντως η 4-methylguaiacol. Η δράση των ουσιών αυτών δεν είναι επικίνδυνη για την ανθρώπινη υγεία αλλά είναι ότι χειρότερο για τα κρασιά μας. Μία ακόμη καταστροφική συνέπεια των πυρκαγιών που πριν μερικά χρόνια ούτε που μπορούσαμε να φανταστούμε. 

ΙΖΗΜΑ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ...E, KAI;

ίζημα σε ποτήρι

Η περίσταση ζητούσε κάτι το ξεχωριστό κι αποφασίζεται να ανοίξετε επιτέλους αυτό το κόκκινο κρασί που τόσα χρόνια παλαιώνεται στην κάβα σας. Κι ενώ το σερβίρισμα στα ποτήρια έχει ήδη ξεκινήσει, ξαφνικά αντιλαμβάνεστε ότι κάτι…επιπλέει! Ναι, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες γιατί πολύ απλά μόνο εκεί μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι εξηγούμαστε : η ύπαρξη ιζήματος είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων αποτέλεσμα σωστής παλαίωσης σε κρασί καλής ποιότητας. Στο κρασί έχουμε κάποιες ουσίες που τις ονομάζουμε πολυφαινόλες κι ουσιαστικά περιλαμβάνουν τις ταννίνες (είναι υπεύθυνες για την στυφότητα) και τις ανθοκυάνες (είναι υπεύθυνες για το χρώμα των κρασιών). Αυτές οι ουσίες έχουν την ιδιότητα με το πέρασμα του χρόνου να δημιουργούν σύμπλοκα και να πέφτουν σαν ίζημα στο πάτο της φιάλης. Όπως καταλαβαίνεται το ίζημα αυτό είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης του κρασιού μέσα στην φιάλη χωρίς να προκαλεί καμιά ανεπιθύμητη δράση στον άνθρωπο. Το μόνο αρνητικό είναι όταν το ίζημα «περάσει» στο ποτήρι μας και χαλάσει αισθητικά και μόνο την εμφάνιση του, αλλά γι αυτό δοκιμάστε την καράφα η οποία αναλαμβάνει να μας απαλλάξει από την παρουσία του μια για πάντα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΙΡΜΠΟΥΣΟΝ

κλασσικό τιρμπουσόν

Συμπεριλαμβάνεται στα απολύτως απαραίτητα εργαλεία για να απολαύσουμε μία φιάλη κρασιού. Για την ακρίβεια είναι απαραίτητο για να καταφέρουμε να...φτάσουμε στο περιεχόμενο της φιάλης. Ο λόγος για το ανοιχτήρι, το γνωστό μας tirbouson (τιρμπουσόν). Προέρχεται από τις λέξεις tirer + bouchon, που σημαίνουν "τραβάω" και "φελλός" αντίστοιχα. Πρώτη αναφορά για την ύπαρξη ανοιχτηριών σημειώθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα στην Αγγλία κι αναφέρονταν ως "μεταλλικά σκουλήκια" εξαιτίας του σχήματος τους. Ο Samuell Henshall, ιερέας στο επάγγελμα, είναι ο πρώτος που πιστώνεται την δημιουργία ανοιχτηριού με έναν δίσκο ο οποίος είχε τοποθετηθεί μεταξύ σπείρας και κεφαλής για να μην εισέρχεται σε βάθος αλλά και για να κατευθύνει την περιστροφή της. Στην πραγματικότητα τον επόμενο αιώνα κι έπειτα από πολλές προσπάθειες μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ανοιχτήρια που πλησιάζουν αυτά που χρησιμοποιούμε στην εποχή μας...

ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ;

Και φυσικά μετράει...το μέγεθος της φιάλης! Σε συνέχεια του προηγούμενου post, θα δούμε ότι οι μεγάλες φιάλες έχουν και πολλά πλεονεκτήματα. Ας ξεκινήσουμε με τα απλά. Καταρχήν πρόκειται για πολύ εντυπωσιακές παρουσίες, είτε όταν προορίζονται για δώρο είτε όταν αφήνονται πάνω στο τραπέζι με τους καλεσμένους μας...περιμένοντας να σερβιριστούν! Συνήθως αποτελούν εμφιαλώσεις περιορισμένης παραγωγής (απόδειξη τούτου η αρίθμηση τους) και σε πολλές περιπτώσεις το περιεχόμενο τους είναι ότι καλύτερο μπορούν να μας παρουσιάσει το εκάστοτε κτήμα. Επειδή όμως τα κρασιά των μεγάλων μπουκαλιών προορίζονται, σχεδόν πάντα, για μακρόχρονη παλαίωση, το μέγεθος τους βοηθάει πάρα πολύ στη διαδικασία αυτή. Η αναλογία αέρα και κρασιού στις μεγάλες φιάλες είναι μικρότερη από αυτήν των κλασσικών φιαλών. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η επιθυμητή δράση του οξυγόνου να είναι αργή κι ισορροπημένη με συνέπεια το κρασί να ωριμάζει σταδιακά με εντυπωσιακά αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις. Όταν βρεθείτε λοιπόν με μεγάλη παρέα τολμήστε να ανοίξετε μια φιάλη...τεραστίων διαστάσεων.